Faalfitness in de eerste weken in je nieuwe baan. Omdat die start hét moment is waarop er gegarandeerd nog van alles fout gaat. Fout moet gaan. Want dan leer je. Alleen is dingen fout doen zo vervelend. Dat gevoel van falen wil je tegengaan. Of niet…
Oefenen met falen
Het is alweer even geleden, de Kennisparade van ICM opleidingen & trainingen vorig jaar september. Waar we de dag actief startten met faalfitness door Remko van der Drift. Falen vraagt om moed, om verantwoordelijkheidsbesef en bovenal om vriendelijkheid. Naar jezelf en naar anderen. Want hey, er ging iets mis, het leren kan beginnen!
De toffe fitnessoefeningen die we vervolgens deden kun je één op één overnemen in je onboardingprogramma. Ga bijvoorbeeld in je eerste teambijeenkomst eens samen pogen om en om waxmasker, whiskymixer en wespenmepster uit te spreken. Gegarandeerd dat er heel snel fouten volgen. Yes! Tijd voor applaus. En dooor.
De uitdaging wordt wat groter. Probeer eens om tegelijkertijd te wijzen met je rechterwijsvinger en je linkerduim op te steken. En dan om te wisselen. En nog een keer. En nog een keer. Hilariteit gegarandeerd. Het mooie is, het kost wat moeite, maar dit kun je leren. Als je even doorzet.
Vertrouwen bouwen
In teamsamenwerking is vertrouwen het allerbelangrijkste. En dat vertrouwen is er niet zo maar. Dat vraagt om kwetsbaarheid. Door in je team, juist als er een nieuwe collega binnenkomt, samen onschuldige fouten te maken, faciliteer je die kwetsbaarheid. Haal je het negatieve oordeel van een fout af. En leer je dat de fout ook een succes kan zijn. Een prachtige verkenning van onbekend gebied.
Blunders…
Afgelopen woensdag rondde ik weer een trainersopleiding af. Waarin de bijna volleerde trainers afsluitende trainingen gaven. Eén ervan bracht me terug bij dit onderwerp. Het ging over blunders. Over irritante fouten die je je nog herinnert als de dag van gister. Ik heb er wel een paar.
Zo stond ik al twee keer op een totaal verkeerde locatie. Nou zou je zeggen, een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Aiiii. En toch, eerlijk is eerlijk, ik check wel weer beter sinds de laatste keer.
Daar gaan we weer…
Als we die blunders op onboarding leggen, schept ook het delen van blunders een band. Lachen met en om elkaar. Weten dat je niet de enige bent. Dat het erbij hoort. En dat je niet wordt afgebrand om die blunder.
Maar blunders zijn één. Juist die irritante ervaringen, waarin je reageert zoals je eigenlijk niet meer wilt reageren, waarin je voor de zoveelste keer in gedrag stapt waarvan je had bedacht het nooit meer te doen, dat zijn voor mij de “fouten” die blijven hangen. Waar ik me, terug naar huis reizend, druk over kan maken. In een strenge, gefrustreerde modus kan zuchten: “leer ik het dan nooit?”
Een nieuwe baan geeft een kans op nieuw gedrag. Je stapt immers in een nieuwe omgeving. Maar laten we wel wezen, ook in een nieuwe situatie ligt oud gedrag op de loer. Wat kun je doen om het tegen te gaan?
If at first you don’t succeed, try again
“Let it go, let it go…”, Frozen popt op. Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren las ik laatst op een kaart. Levert niets op. Beter even loslaten. Tot je er met iets meer afstand naar kunt kijken. Dat is het moment om te reflecteren. Met vriendelijkheid naar jezelf, terug te denken over wat er precies gebeurde. En wat je de volgende keer kunt doen.
En dan komen de tiny habits om de hoek. Toevallig was dat het onderwerp van de oefentraining van een ander groepje woensdag. En het sluit prachtig aan. Want je wilt eigenlijk even stilstaan voor het moment dat het ongewenste gedrag zich weer voordoet. En in dat moment iets anders doen dan anders.
Het moet goed
Ik pak mijn eigen trainerspraktijk er even bij als voorbeeld. Daar zit mijn verantwoordelijkheidsgevoel me met regelmaat in de weg. Ik wil een nuttige training leveren. Waar m’n deelnemers echt iets aan hebben. Ik voel me ook verantwoordelijk voor hun begrip. Ik moet zorgen dat ze het snappen. En dat ze een toffe dag beleven. Met mooie werkvormen. Met een boel energie. Met inzichten en glimlachen. Het moet bruikbaar zijn én leuk. Verder geen druk.
Maar soms lukt dat niet. En hoor ik mezelf praten. Het uitleggen met veel teveel woorden. Er van alles bij trekken. In een poging duidelijkheid te scheppen, juist meer onduidelijkheid creëren. Ik vergeet vragen te stellen en ga oreren. Dat wat ik eigenlijk niet wil, doe ik toch. Dat wil ik voor zijn.
Koffie!
Hoe dan? Simpel. Als ik het even niet meer weet is er altijd de zin: “Beste mensen, hoogste tijd voor koffie.” Met die koffie koop ik tijd. Adempauze. Even stilstaan en voelen wat er nu echt nodig is. Een extra vraag. Een één op één moment met iemand. Een model op een sheet. Een groepsgesprek. Opties genoeg, en tijdens dat kleine moment van bewegen, even uit het ongemak, komt de juiste keuze vanzelf.
Dus… in je onboarding…
neem je in het eerste werkoverleg een moment om samen fouten te maken. Iets nieuws te leren dat gegarandeerd niet in één keer lukt. Om samen falen te voelen. En dat te omarmen. Vervolgens kom je regelmatig terug op blunders en dingen die niet lukten. Lach je er om én leer je er samen van. Denk je met elkaar na over kleine gewoontes die je in kunt bouwen om herhaling te voorkomen. Niet groot en meeslepend maar klein en behapbaar. Bijkomend voordeel: meer pauzes en koffie. Dat lijkt me sowieso een heel goed idee.
